Psycholog radzi

11
09.2018

Chwalmy dzieci - jak wyrazić pochwałę ?

Faktem jest, że na dzieci lepiej oddziałują nagrody niż kary. Chwalenie jest potrzebne. Zamiast koncentrować się na przewinieniach i karać złe zachowania warto wyszukać pozytywnych zachowań i pochwalić dziecko. Dzieci robią to, czym przykuwają naszą uwagę. Pochwały podnoszą samoocenę dziecka i zwiększają pewność siebie. Doceniane dzieci są odważniejsze i bardziej aktywne.
 Istotne jest to jak chwalimy, przy czym należy pamiętać, że pochwała słowna jest dużo bardziej wartościowsza niż kupowanie zabawek.
Konstruktywne pochwały dodają dziecku pewności siebie, pomagają budować poczucie własnej wartości, pomagają radzić sobie z problemami, poprawiają więź między rodzicem a dzieckiem. Chwalenie jest dla dziecka sygnałem, motywacją do działania i powtarzania pozytywnych zachowań.

Jak wyrazić pochwałę:


- powinna być konkretna i opisowa, bez oceny, dziecko musi wiedzieć za co je chwalimy i co doceniamy, ważne żeby pochwała opisywała rzeczywistość. Mówimy o czynach dziecka, nie o nim samym. Zamiast mówić „piękny jest ten rysunek” mówimy „widzę domek, drzewka, chmurki, kwiatki, to chyba jest jeziorko, a tu co jest narysowane? Jak patrzę na ten rysunek to zastanawiam się kto mieszka w tym domku”

 - natychmiastowa - chwalimy dziecko zaraz po wykonaniu zadania. Gdy pięknie namaluje rysunek i przyniesie go, by się nim pochwalić, wyrażamy opinię od razu.
- prawdziwa i pozytywna – wybieramy te elementy, które rzeczywiście nam się podobają i tylko o nich mówimy, może to być sam pomysł, wybrany kolor,

- powinna składać się z trzech części: opisu sytuacji (namalowałeś obrazek), opisu uczuć (bardzo mi się podoba kwiatek) i podsumowania (jestem z ciebie dumna i ty możesz być z siebie dumny).
- osoba chwaląca dziecko powinna być na nim skupiona. Należy pochwalić dziecko patrząc mu prosto w oczy.
- warto pamiętać aby doceniać nie tylko efekt końcowy, ale również wysiłek, jaką dziecko włożyło w osiągnięcia;
Postarajmy się dostrzegać nawet najmniejsze przejawy samodzielności naszych dzieci, najdrobniejsze pozytywy oraz chęci. Rozmawiajmy z dzieckiem o naszych odczuciach i o tym co widzimy. Pytajmy się dziecka jak ono się czuje – to bardzo ważne.

Strony internetowe, z których korzystałam: mamadu.pl, czasdzieci.pl, literatura: Faber A., Mazlish E. (2001), "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały jak słuchać żeby dzieci do nas mówiły”, Media Rodzina

 

Psycholog przedszkolny
Katarzyna Gomerska